+[M]a[M]a[M]o[S]h[I]+

เง้อ ช่วงนี้วุ่น ไม่ค่อยมีเวลาว่างเลยเรียนตลอด

แถมยังเข้าสู่ช่วงสัปดาห์วิชาการ ทั้งๆที่ชาวบ้านเริ่มเข้าสู่ช่วงปิดเทอมกันแล้ว

ต้องเตรียมนำเสนองานโครงการอาหารไทย 4 ภาค

แถมยังมีงานอื่นๆ อีก เวลาว่างก็มีไว้นอนซมเพราะเป็นหวัด

เฮ้อ~~ ตรูละเซ็ง

 

ส่วนเรื่องที่จะมาระบายวันนี้ไม่ใช่มุขขึ้นหัวบล็อค ไม่ใช่วิชาวาดภาพ

แต่เป็นเรื่องบ่นจริงๆ ยิ่งช่วงนี้มีสอบ แถมเป็นไข้ตลอดยิ่งเครียดไปใหญ่

พอมีเรื่องวุ่นวายเข้ามา ก็ยิ่งเครียดปวดกะบาลเข้าไปอีก

เรื่องมันก็คือ เมื่อวานตอนซ้อมทำอาหารไทย 4 ภาคที่ต้องนำไปเสนอ

ในสัปดาห์ ก็ได้นัดกลุ่มมาทดลองสูตรอาหารกัน

ภาคที่ได้เป็นหัวข้อคือภาคกลาง อาหารที่ต้องเลือกมี

อาหารจานเดียว - ข้าวมันส้มตำ

อาหารประเภทแกง - แกงนพเก้า

อาหารประเภทหวาน - บุหลันดั้นเมฆ

โดยแบ่งกลุ่มกันทำ เราได้ทำบุหลันดั้นเมฆ แบ่งงานกันทำ

แต่ไอ้กลุ่มอาหารประเภทแกงนี่สิ 2 คู่สามีภรรยาเห็นแก่ตัว

ทำยังกับมากินข้าวเที่ยงก+ข้าวเย็นกัน ไอ้ซื้อของมาทดลองทำไม่เท่าไหร

แต่ซื้อของมาทีนี่เหมือนไม่ใช่ทดลอง แต่เอาอิ่ม

ทำไม่แบ่ง ไม่ให้คนอื่นชิมไม่ว่า ขอลองชิมรสดูมีมาด่านกลับบอกไม่ใช่เรื่อง

อ้าวอยู่กลุ่มเดียยวกันนี่ชิมไม่ได้รึไงฟระ คนไม่เคยกินแกงนพเก้าก็อยากลองชิมว่ามันเป็นยังไง

โอเคไม่ให้ไม่ว่า ก็เลยมานวดแป้งบุหลันด้นเมฆต่อให้เสร็จ เพราะจะลองสูตรแป้งใหม่

ระหว่างที่เรานวดแป้งอยู่ เพื่อนเราให้กลุ่มย่อย(ทำขนม) อีกคน

ลองไปขอไอ้แกงนพเก้ามาลองชิมดู บอกว่าชิมกันสำหรับ 3 คน

ผลที่ได้คือ ได้ผักบุ้งมา 1 ข้อ ข้าวโพดอ่อน 1 ข้อ ขนาดเล็กกว่านิ้วก้อยเด็กอีก

แล้วที่พวกเอีงใส่กัน ผักเป็นกะบุ้ง กุ้งเป็นกิโลหละ เห็นนะว่าคนกันจนล้นหม้อ

ตักแบ่งใส่ถุงกลับบ้านกันตั้งหลายถุง ใส่แบบไม่ใช่งบตัวเอง

อ่อลืมไปว่ามันบอกว่าเอารายจ่ายทั้งหมดมารวมกันแล้วหารรายคน

แล้วดูแบ่งมาให้ชิม อ๊ะ!! หรือว่าถูกแล้ว เพื่อนเราบอกว่าลองชิม ไม่ใช่ลองกิน เหอะๆ

ขอบคุณไม่รุ้รสเลย ได้แต่รสผัก -*- 

ข้ามขั้นเรื่องวิธีทำขนมไปเลยละกันจะได้บ่นรวดเดียว เอิ๊ก!!

พอนึ่งขนมเสร็จแล้วมันต้องรอสักพักทิ้งให้เนื้อขนมเซ้ตตัว แล้วก็ต้องทิ้งไว้ให้มันเย็นนานแสนนาน

แต่พอเอาขนมออกจากซึ้งเท่านั้นแหละ ตัวคุณสามีไปวุ่นอยู่กับกลึ่มอีก แต่คุณภรรยามันนี่สิ

รีบหากล่องใส่ แล้วรีบแคะขนม ปากก็บอกว่า

"เราว่านะ ไม่ต้องรอมันเย็นหรอ แคะเอาออกมาตอนที่ขนมมันยังอุ่นอยู่นี่ง่ายกว่าเยอะ"

แล้วก็กินไปบ่นว่าเนื้อมันเหีนยวบ้างหละ เนื้อมันเละบ้างหละ

ก็แมร่งขนมมันยังกินไม่ได้ มันต้องรอให้เย็นเฉียบโว๊ยยยยยยยยยย!!!

และสุดท้ายก็เป็นปอย่างที่คาดเดาไว้ คุณเธอเอาขนมทุกชิ้นกลับไปกินคนเดียวหมดเลย

ไอ้เรานี่ฉุนกึ๊ก ส่วนคุณเพื่อนเห็นหน้าเราแล้วเริ่มรู้สึกบอกว่าให้ใจเย็น เดี๋ยวค่อยทำใหม่

ทำใหม่ที่ไหน ต้องมาทำงานที่วิทยาลัย แล้วเตาแต่ละที่มันเหมือนกันซะที่ไหนหละ

ขนาดที่เดียวกัน ต่างเตายังต่างกันเลย เซ็งโว๊ย!!!!!!!!!!!!!!

แล้วตรูหละจะเอาที่ไหนไปลองสูตรดูว่าแป้งที่ปรับปริมาณมันได้แล้วหรือยัง

นี่ต้องไปหาวันนัดทำจนมกันใหม่กับเพื่อนอีก 2 คนว่าจะเอาวันไหน

เพราะต้องทดลองสูตรกันใหม่ เซ็งฉิบ

คนยิ่งเป็นไข้อยู่ เจอพวกเห็นแก่ตัวอย่างนี้ยิ่งเซ็งใหญ่

ก็รีบกลับบ้านมานอนจมพิษไข้ เรียนตั้งแต่ 7โมงครึ่ง กลับถึงบ้านหลัง ทุ่มครึ่ง

โดนอาจารย์กัดจิ๊กทั้งวันจนตัวระบมไปหมดแล้ว TTATT

แล้วงี้จะเอาไงต่อไปยังไม่รู้ ยังไม่แน่นอน

แต่ที่แน่ๆ ต้องไปกินยานอนพักใหยพิษข้ก่อน เหอะๆ

 

ขอจบการระบายเพียงแค่นี้ ประโยคอาจจะดูวุ่ยวายเพ้อเจ้อไปบ้าง

เพราะกำลังเป็นไข้+ท้องเสียอยู่ในขณะนี้ พอดีเสียนาฬิกาปลุกมันดัง(ใครกดตั้งปลุกฟระ)

เดี่ยวจะไปนอนพักต่อละ ไว้ว่างๆจะมาลงเมนูบุหลันดั้นเมฆละกัน จะมีรูปให้ดูได้ไหมนี่

ขอบคุณมากเน้อ

ก