บทที่ 130 : กาลเกษียณ

posted on 18 Oct 2010 11:41 by mamamoshi in Poem
 
 
กาลเกษียณ
 
 
 
หกสิบปีผ่านพ้น          อำลา
ระเบียบกฎเกษียณตรา        แต่งไว้
กอปรกิจเนิ่นนานมา            สืบเนื่อง
เกษียณสู่เกษมจรัสไซร้       สุขล้นบริบูรณ์


 
วัน  เวลาคลาไคลฟ้าแปรเปลี่ยน
คืน     คล้อยเวียนนำจิตเปี่ยมสุขสันต์
ผัน     สายใยทักทอรักสานสัมพันธ์   
ผ่าน   วารวันความผูกพันยิ่งมั่นคง
 
 
 
โมง  ดังก้องบอกกาลถึงคราจาก
ยาม   ลาพรากยากเอ่ยลาใคร่ลืมหลง
ไม่     ใช่ญาติก็เหมือนญาติร่วมดำรง
หวน   อาวรณ์ใจจำปลงจิตอาลัย
 
 
 
ความ ดีใดไม่อาจเปรียบเทียบค่า
ดี       เมตตากูลเกื้อเอื้ออาศัย
อบ     อุ่นรักใต้ร่มเย็นซาบซึ้งใจ
อวล    กรุ่นไอขจรไกลทั่วแดนดิน

 
 
หอม   ละมุนบุญบังอรสองแก้วขวัญ
ทวน   ประจักษ์หลากสรรค์ทุกทิศา
ลม     พัดโชยโชคอนันต์โบกโบยมา
พา     ฤทัยท่านสุขล้ำเปรมฤดี

 
 
จึงหยิบจับปากกาเพียรเขียนถ้อย
เรียบเรียงร้อยเป็นกาพย์กลอนอักษรศรี
เป็นมาลัยอักษราสดุดี
มอบให้ด้วยห่วงใยนี้เต็มกมล

 
 
จะจดจำคุณความดีท่านมีให้
เป็นเส้นทางสู่สิ่งใหม่ทุกแห่งหน
เป็นแบบอย่างยอดปูชนียบุคคล
ที่มากล้นเมตตาทุกดวงมาลย์

 
 
ท่านจะลาเราอาลัยใจหวงนัก
ขอให้ท่านจงได้พักอย่างสุขศานต์
เราทุกคนจะสานต่อกิจแก้วกานต์
จะสืบสานเจตนาให้ก้าวไกล

 
 
เกษียณสู่เกษมสุขได้พักผ่อน
ผ่านเย็นร้อนอุปสรรคสู่วันใหม่
เป็นเสาหลักเป็นมิ่งขวัญตลอดไป
เป็นร่มโพธิ์แต่นี้ไปนิรันดร์กาล

 
 
อัญเชิญเทพไท้เทวัญทั่วทุกทิศ
อีกอำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกสถาน
ขอพระพรทรงฤทธาดลบันดาล
ทุกวันวารท่านสุขสรรนิรันดร์เทอญ

 
 
กราบพระพุทธคุณบวร
น้อมนำพรพิสุทธิ์สั่ง
อายุวรรณะสุขะพลัง
พิพัฒน์ธนังนิรันตราย.
 
 
..สาธุ..

Comment

Comment:

Tweet